สุขสันต์วันพ่อ

เรียกร้องมาอย่างนี้ อ้อมจัดให้
หวังว่าคงไม่ช้าไป เพราะตอนนี้ที่นี่ยังวันที่ ๕ ธันวาอยู่

ว่าแล้วก็ขอถือโอกาสนี้เผยแพร่ความคิดเห็นเสียเลย

อาจจะมีคนเคยบอกว่า พ่อแม่มีพระคุณเพราะเป็นผู้ให้กำเนิด
แต่อ้อมว่า นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ การเกิดมามันเป็นเพียงสิ่งเล็กน้อยเท่านั้น
สิ่งสำคัญมันอยู่หลังจากนั้น ลองคิดดูว่า หากพ่อแม่ไม่สอนภาษาให้เรา
เราจะเกิดการเรียนรู้ได้อย่างไร เราคิดสิ่งต่างๆได้เพราะใช้ภาษา
เราสื่อสารกับคนอื่น เราเกิดการเรียนรู้ เราเข้าใจสิ่งต่างรอบๆตัว
ทั้งหมดนี้เริ่มต้นด้วยทักษะที่พ่อแม่สอน

เพราะฉะนั้น สิ่งสำคัญอยู่ที่ การให้ และ การหล่อหลอม เพื่อเป็นเกราะป้องกัน
ให้เราเดินทางที่ถูก และเติบโตได้ด้วยตัวเราเอง

คำอวยพรดีๆอ้อมคงไม่มี เพราะมันคงไม่อาจเทียบได้กับ การที่ลูกๆทั้ง 3 คนเป็นคนดี และมีครอบครัวที่อบอุ่น อ้อมคิดว่านั่นคือคำอวยพรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว

ยี่สิบสองปี ก้าวผ่าน กาลเวลา
จากพ่อมา สู่ท้องแม่ และโลกกว้าง
ได้พ่อแม่ เลี้ยงดู อยู่ไม่ห่าง
ยามอ้างว่าง ท้อแท้ ได้กำลังใจ
ธันวาแล้ว ย่างก้าว เข้าหน้าหนาว
แต่ว่าเรา อบอุ่น เหมือนชิดใกล้
ลูกคนนี้ จะรักพ่อ ตลอดไป
วันไหนไหน ก็บอกรัก ได้ทุกวัน

*กลอนนี้อาจไม่ค่อยมีสัมผัสใน เพราะรีบแต่ง แต่แต่งเสร็จแล้วน้ำตาไหลเลย