ร่อนเร่พเนจร อยู่ต่างแดนแสนห่างไกล
โดดเดี่ยวและเดียวดาย พลัดถิ่นไทยไกลบ้านเกิด
เหน็บหนาวเหงาจับใจ หวังพึ่งใครไร้จุดหมาย
ผู้คนรายรอบกาย แต่หาได้ช่วยเติมเต็ม
หนึ่งปีที่เพิ่มขึ้น หรือทุกนาทีที่แก่ลง
ทุกข์สุขไม่มั่นคง หากรักนั้นนิรันดร
๑๑๑๑๑
ได้จดหมายแล้ว ขอบคุณมากๆเลย
กลอนนี้แต่งระหว่างทางที่กลับจากเที่ยวยอร์ค อาจจะอ่านไม่ค่อยเข้าใจ
เดี๋ยวจะแปลให้ฟัง ต้องการจะบอกว่า อยู่ที่นี่เหงามากเลย
ไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่หายเบื่อ
แล้วก็ฉุกคิดว่า พรุ่งนี้เราจะอายุเพิ่มขึ้น ๑ ปี หรือจริงๆแล้ว มันเพิ่มขึ้นทุกๆวินาที
ชีวิตนี้เหมือนจะต้องรับใช้อารมณ์ที่ขึ้นๆลงๆ
หากเราได้พบความสุขที่แท้จริงก็คงจะดีเนอะ (อันนี้ไม่มีในกลอน)
แล้วก็มีครอบครัวนี่แหละที่ให้กำลังใจเสมอมา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น