ธรรมทาน

เมื่อวาน ได้ถกปัญหาธรรมะ กับเพื่อนชาวต่างประเทศ ที่นับถือศาสนาคริสต์ นิกายคาธอลิก เพื่อนบอกว่าเราเข้าใจคำสอนผิด

น่าตลกมาก ที่คนสอนนับถือคริสต์มาสอนศาสนาพุทธให้คนนับถือพุทธ แล้วจะสอนถูกได้อย่างไร?

เพื่อนบอกว่า 'ไม่มีหนังสือเล่มไหน ในศาสนาพุทธ บอกว่า ห้ามกินเหล้า' เถียงอยู่นาน เลยเปิดศีล 5 ให้ดู

เพื่อนบอกว่า 'เข้มงวดมาก' เราบอกว่า 'นี่เป็นเพียงข้อควรปฏิบัติเบื้องต้นเท่านั้น'

เพื่อนถามต่อว่า 'ไม่กินเหล้าแล้วจะทำให้หลุดจากสังสารวัฏได้อย่างไร' เราเลยถามว่า 'เชื่อในนรก สวรรค์หรือเปล่า' เพื่อนบอกว่า 'ไม่เชื่อ' เราเลยหยุดอธิบายไป ยังดีที่เพื่อนรู้จักเรื่องชาตินี้ชาติหน้า

เพื่อนจึงถามว่า 'ชาติหน้าจะจำความสุขตอนที่กินเหล้าได้หรือเปล่า' อันนี้เราไม่แน่ใจเหมือนกัน จึงตอบไปว่า 'ไม่น่าจะรู้ แต่รู้ได้ว่าเราเคยเป็นอะไร และทำอะไรมา'

เพื่อนจึงถามต่อว่า 'แล้วทำไมถึงไม่กินเหล้าซะเล่า' เราบอกว่า 'ศาสนาพุทธไม่ได้สอนเรื่องความสุขทางกาย'

จบบทสนทนา เรารู้สึกว่า การอธิบายศาสนาพุทธให้คนที่ไม่ได้นับถือศาสนาพุทธนั้น ไม่ใช่การเริ่มจากศูนย์ แต่เป็นการเริ่มจากติดลบเลยทีเดียว

หมายเหตุ:
- เพื่อนศึกษาศาสนาพุทธของดาไลลามะ อันนี้อ้อมไม่รู้ว่าแตกต่างกับที่ประเทศไทยมากน้อยแค่ไหน