เนื่องในวันลอยกระทง

๑๑๑๑๑

ค่ำคืนแห่ง รติกาล ใต้จันทร์เพ็ญ

ผืนน้ำเย็น สะท้อน แสงรำไร

กระทงน้อย นับร้อย ล่องลอยไป

แต่ผู้ใด จักรู้ซึ้ง ถึงความใน

กระทงหนึ่ง แม้นดูสวย ด้วยธารา

กลับเฝ้าหา ริมฝั่ง มิห่างหาย

แต่ไม่อาจ ถึงฝั่ง ดั่งใจหมาย

ตามแต่สาย แห่งชล จะดลไป

เหมือนชีพนี้ ผูกไว้ ในเกลียวคลื่น

ไม่อาจฝืน ท่ามกลาง ทางน้ำใหญ่

ทำอย่างไร ให้ถึงความ หลุดพ้นไป

เพื่อจักได้ ดับทุกข์ใจ ให้สิ้นลง

๑๑๑๑๑