อ่านเจอโคลงของสุนทรภู่ คำผวนก็เอามาแต่งได้แหะ
เฉน็งไอมาเวิ่งเว้า วู่กา
รูกับกาวเมิงแต่ยา มู่ไร้
ปิดเซ้นจะมูซ่า เคราทู่
เฉะแต่จะตอบให้ ชีพม้วย มังระนอ
ผวนแล้วได้ความว่า
ไฉนเอ็งมาเว่าเวิ้ง ว่ากู
ราวกับกูมาแต่เยิง ไม่รู้
เป็นศิษย์จะมาสู้ ครูเฒ่า
ชอบแต่จะเตะให้ ชีพม้วย มรณัง
เยิง แปลว่า ป่า
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น