ชีวิตที่มีแต่งาน

วันก่อนโปรเจกท์เมเนเจอร์มีปฐมนิเทศ บอกว่า

"โปรเจกท์นี้ ให้เริ่มงานแปดครึ่ง แต่กลับบ้านอยากให้กลับก่อนมืด..."
     (ฟังแล้วรู้สึกดี เหมือนห่วงใย)
"... ทุ่มนึงก็กลับได้ละ กลับบ้านจะได้มีเวลาทำงานต่อ"
     (ห๊ะ!! เจกท์เจอร์นับไรผิดปะ มันเกิน 8 ชั่วโมงมั๊ย)

คนที่นี่ขยันทำงานมากกกก สงสัยเหมือนที่พี่ที่ทำงานเคยบอก คนที่นี่แข่งขันกันสูง

ถามเพื่อนมาเลว่า ทำไมกินข้างเที่ยงเสร็จไม่เห็นเดินไปไหนเลย (ถ้าอยู่เมืองไทย ฉันก็เดินไปซื้อน้ำ ซื้อขนมมาตุนละ) เขาบอก กินข้าวเสร็จก็เกือบชั่วโมงแล้ว เวลาพักผ่อนก็รอกลับไปบ้าน

โอ้แม่เจ้า! แล้วเวลานั่งทำงานนี่ ตัวติดเก้าอี้มาก แทบไม่กินน้ำ ไม่เข้าห้องน้ำกันเลยหรอเนี่ย!

เราหรอ...ไม่เอาแล้วจ้า จิบน้ำทั้งวัน ลุกเดินทุก 2 ชั่วโมง

วันไหนนั่งรถไป port klang นะ (ขาละ 1 ชั่วโมง) วันนั้นถึงบ่ายๆ เริ่มลุกจากเก้าอี้ไม่ได้ละ เจ็บมาก (โรคกระเพาะก็ได้มาแล้วจากที่ทำงานเก่า) เราจะไม่แลกกับสุขภาพเราอีกแล้ว

เหมือนคนจีนยังเชื่อในการทำงานหนัก แต่ตอนนี้เราเชื่อใน work-life balance แล้วล่ะ ว่าแล้วก็หาของกินดีกว่า เห็นที่นี่คนเยอะ เหมือนไก่ทอดหาดใหญ่เลอ 555