กลอนสุภาพ: ไทยสมัครสมาน... สานปณิธานบรรพชน

	สุริยนส่องสลัวเมฆมัวหมอง	แสงความหวังสีทองดูริบหรี่
	แต่มิยอมสูญสิ้นชาติราชธานี	ขอปกป้องปฐพีด้วยชีพตน
	เสียงปืนใหญ่กึกก้องกัมปนาท	ประชาราษฎร์อโยธยาโกลาหล
	กำแพงเมืองใต้เพลิงไฟไหม้ท่วมท้น	ศึกนี้จักขอผจญชนตองอู
	ตาจับจ้องฉายแววทแกล้วกล้า	หนึ่งมือคว้าคชสารเข้าหาญสู้
	หนึ่งมือจับดาบมั่นห้ำหั่นศัตรู	ใจจับอยู่ที่ชาติราชธานี
	พื้นแดงฉานแผ่นดินนองด้วยกองเลือด	ถึงเนื้อกายแห้งเหือดไม่คิดหนี
	แม้ชีพวายก็พร้อมจะยอมพลี	ให้เป็นเถ้าธุลีถมแผ่นดิน
	สุริยนส่องสว่างที่กลางหาว	เกรียติ์ยืนยาวจะคงอยู่มิรู้สิ้น
	ด้วยตระหนักภูมิใจภักดิ์รักแผ่นดิน	ป้องธานินทร์ไม่สิ้นชาติเป็นทาสใคร
	บรรพบุรุษหาญกล้ารักษาชาติ	กู่ประกาศศักดาค่ายิ่งใหญ่
	มาตุภูมิจึงยืนยงธำรงไท	ก้องเกรียงไกรเอกราชตราบนานมา
	ในวันนี้แสงสีทองกลับหมองหม่น	เมื่อผู้คนลืมแผ่นดินถิ่นเลิศหล้า
	แผ่นดินที่เคยกอบกู้สู้ศาสตรา	เหตุใดกลับร้างราสามัคคี
	กี่เลือดเนื้อบรรพชนต้องสูญเปล่า	หากไทยเรายังแก่งแย่งเลือกแบ่งสี
	หยุดทะเลาะหยุดเบาะแว้งหยุดแข่งดี	มอบไมตรีสานสัมพันธ์มั่นสืบไป
	มือจับมือผสานไทยเป็นใจเดียว	รักกลมเกลียวไม่ยึดเห็นตนเป็นใหญ่
	นึกถึงชาติบ้านเมืองก่อนเรื่องใด	เยี่ยงอย่างในประวัติศาสตร์ชาติวีรชน